En dit is Whoopy

 

SONY DSC

15 juli 2015

Whoopy is een Bearded Collie. Zeggen ze. Ook de stamboom vermeldt “Bearded Collie”. Zie je haar echter in het bos lopen, dan heeft het niets meer met een Schotse herdershond te maken, maar meer met een Teckel in de verkeerde verpakking. Want Whoopy jaagt, ja zeker, als een echte jachthond rent zij dwars door het kreupelhout fazanten achterna, konijntjes enz. enz.. Maar dat is niet vanzelf gekomen hoor. We zijn ongeveer een jaar lang dagelijks met iemand door het bos gelopen die twee Labradors had en een herdershond uit Spanje. Die Labradors deden niets anders dan het wild achterna jagen en Whoopy, ijverige leerlinge dat zij is, nam deze activiteit snel over. Inclusief de baggersloot in rennen om jezelf eens lekker schoon te spoelen……. De Labradors en herder verhuisden naar Duitsland, maar Whoopy houdt de herinnering aan hen levendig, door gewoon door te jagen. Gelukkig kunnen we haar wel tegenhouden als ze die vieze sloot in wil. Nou ja, meestal. Maar ze doet de beesten niets, ze heeft geen moordneigingen, het enige wat zij wil is uitgebreid snuffelen. Er lag eens een eendenkuiken op een wei. Whoopy in volle vaart er op af en omdat het beestje niet zo snel ter been was, kon ze uitgebreid snuffelen. Ze deed absoluut niets, alleen haar neus maakte overuren.

Ook zo fascinerend, schapen.

Op onze ronde in Duitsland even de schapen goede morgen zeggen…..

En dan hebben we het nog niet over poezen gehad. Poezen fascineren haar. Als zij er een ziet, versteent ze en blijft stokstijf staan. Héééél langzaam  gaat dan een voorpootje iets naar voren, als in een hele langzame slow-motion. De meeste poezen zijn niet blij met die bijzondere belangstelling. Die vluchten of maken een bolle rug en beginnen te blazen. Onlangs was er een die aan de overkant van de straat met zijn staart omhoog heel uitdagend en tergend langzaam, aan ons voorbij paradeerde. Gelukkig voor Whoopy is er hier aan het einde van de straat een poes die blijkbaar honden gewend is. Het is zelfs zo dat die twee gek op elkaar zijn. Als we daar in de buurt komen, rent de poes al op ons af om uitgebreid kopjes te geven. Whoopy blijft om haar (of hem) heen draaien en kan haar geluk niet op: eindelijk een beestje dat niet weg rent. Ze blijven een tijdje langs elkaar draaien, tot de poes er genoeg van krijgt. Raïsa vindt het sowieso niets, die blijft stoïcijns voor zich uit kijken, vindt die aandacht duidelijk niet zo prettig. Maar de poes gaat door met kopjes geven. Tja, dan sta je daar wel bij de poes, maar hoe kom je weer thuis? Raïsa gaat gelijk mee, maar Whoopy gooit haar anker uit. De poes is nog niet uit het zicht verdwenen, dus blijft zij staan waar ze staat. Loopt de poes een klein stukje mee, gaat Whoopy ook vlak achter haar aan. Stopt de poes, dan zet Whoopy ook de rem er op. Dat kan gemakkelijk tien minuten of meer duren. Soms worden we het zat en trekken we haar steeds een paar centimeter naar voren, maar dat kost moeite. Veel moeite. Pas als de poes uit het zicht verdwenen is, is zij met tegenzin bereid om mee te lopen, maar stopt dan wel elke twee meter om heel snel achterom te kijken, of ze hem toevallig toch nog ziet. En als zij ooit op onze rondes ergens een poes heeft gezien, dan weet zij een volgende keer nog precies waar die gezeten heeft. Al is het weken later…..

Is dit niet ontzettend lief...

Is dit niet ontzettend lief…..

20140825_100630 - kopie

Raïsa vind de poes maar niets

20140930_100609 - kopie

Whoopy met haar vriendje (of vriendinnetje)

Joehoeeeee, is daar iemand?

Whoopy is bij ons gekomen als ondersteuning voor Raïsa. Cesar Millan had eens op televisie gezegd dat een stabiele hond bij een minder stabiele hond, de mindere mee zou trekken. Dat klonk ons goed in de oren, want Raïsa met al haar angsten zou best iemand kunnen gebruiken die haar zou laten zien dat het allemaal niet zo eng is als het lijkt. En Whoopy was niet bang.  Zij had een onbezorgde jeugd gehad in het gezin van de fokker. Was gewend aan steeds weer andere mensen over de vloer, aan kinderlawaai, andere honden, noem het maar op. En toen gebeurde er iets waar Cesar Millan het niet over had gehad: het tegenovergestelde gebeurde. Raïsa trok Whoopy mee. Binnen niet al te lange tijd hadden wij twee honden die overal bang voor waren. Voor een deel waren wij daar zelf schuld aan, maar dat was niet te vermijden: Raïsa schrok van een knal in het Westerpark en zette het op een lopen. Whoopy reageerde niet, voor haar was dat geluid niets om je over op te winden. Maar Raïsa rende naar de uitgang van het Westerpark en daar ligt een bochtige weg waar soms behoorlijk overheen wordt gescheurd. Aan beide kanten staan geparkeerde auto’s die het extra onoverzichtelijk maken. Tja, wat doe je dan? Wij renden achter Raïsa aan in een poging haar vóór de weg ingehaald te hebben. Dat is daarna nog een paar keer gebeurd. Achteraf ben je altijd wijzer. Nu begrijpen we, dat zo’n actie voor Whoopy een signaal was dat er toch wel iets heel engs was gebeurd. Maar er is licht aan de horizon.

Omdat Raïsa met haar huidige gezondheid maximaal 40 minuten achtereen mag lopen, laten wij ze nu een of twee keer per dag gescheiden uit. Raïsa krijgt een wandeling door de buurt terwijl Whoopy een grote ronde loopt van 1 ½ – 2 uur.  Tot onze verbazing begint Whoopy weer langzaam maar zeker de oude te worden. Als zij alleen met een van ons buiten is, kijkt zij nl. naar ons als er ergens iets gebeurd waar zij bang voor is. Wij reageren nergens op en dat is voor haar een teken dat het dan blijkbaar niet zo erg is. Het was immers steeds Raïsa die paniek zaaide. Ze blijft nu zelfs op balkon als de papiercontainers worden geleegd. Geweldig.

In het Sauerland in gesprek met een lid van de lokale bevolking

De laatste nieuwtjes uitwisselen met leden van de lokale bevolking…

Gelukkig is Whoopy haar vertederende karakter nooit kwijt geraakt. Zij straalt zo veel liefde uit, dat je haar soms wel op zou kunnen vreten. Als je haar aanhaalt en je stopt naar haar zin te vroeg, dan slaat zij met haar pootje op je arm zo van ga door ga door. ’s Morgens gaat zij naast het bed zitten en observeert je heel nauwkeurig. Geef je een teken van leven, dan “hang je”. Dan springt ze op het bed en begint met haar tijdbesparende werkzaamheden: zij geeft je dan een intensieve wasbeurt, zodat je later onder de douche je gezicht niet meer hoeft te wassen. Overdag is zij altijd bij je in de buurt. Is de een in de keuken en de ander in de kamer, gaat ze in het midden liggen. Eén aspect van haar is nog niet ter sprake gekomen: haar nieuwsgierigheid. Whoopy is vréselijk nieuwsgierig. Als we langs een huis lopen waar de deur open staat, denkt zij gelijk dat het “Open Huis” betekent en struint, als zij de kans krijgt, naar binnen. Er is niets wat haar ontgaat en niets waar zij niet nog even extra naar wil kijken of aan ruiken. We moeten wat dat aan gaat soms heel erg uitkijken, want het ene moment loop je nog langs het kerkje, het volgende moment staat zij al vol interesse binnen. En jij met een rood hoofd buiten omdat je één seconde niet hebt opgelet.

In maart is zij zes jaar geworden, maar in haar doen en laten is ze vaak nog gewoon een pup.  En haar typische loopje herken je uit duizenden. Wat een heerlijk beestje is dat. Jammer dat zij zo’n hekel heeft aan autorijden. Alhoewel zij sinds een week zonder aansporing de auto in- en uitspringt. Wij staan perplex en geloven nog steeds onze ogen niet.

Daar waar haar broertje Higgins een cursus voortijdig moest beëindigen omdat hij zo zijn eigen ideeën had van wat gehoorzaamheid is, luistert Whoopy als de beste: al is het nog zo interessant, één fluitsignaal, of een vastberaden roep en zij komt al aan gegaloppeerd. Zij stopt naast je met haar mond open, want je moet wél afrekenen natuurlijk, en vergeet de btw niet, maar dát hebben we er graag voor over.

Onze Whoopy, wat is dat een ontzettend lief en vertederend beestje.

SONY DSC