Raïsa 15 maanden bij ons

2. juni 2010

Het is inmiddels juni 2010, Raïsa is nu ruim 15 maanden bij ons. Het is leuk om na zo’n tijd ons eerste stukje te lezen en dan te kijken wat er veranderd is. En dat is eigenlijk wel veel, maar……. millimeter voor millimeter en het meeste is eigenlijk pas in de laatste twee maanden merkbaar geworden. Nadat zij bij ons is gekomen, zijn wij met een soort basis socialisatie begonnen. Zij luistert extreem goed, maar het was overduidelijk dat zij vrijwel helemaal niets gewend was. Dus daar lag een schone taak voor ons. Eerst naar school om een beetje structuur aan te brengen: wij zijn met drie certificaten naar huis gegaan en zijn er toch wel een beetje trots op dat zij steeds tot de beste van de klas behoorde. Het enige dat wel eens roet in het eten gooide waren harde geluiden zoals bv. metaal op metaal, dan was de concentratie weg. Dan was het “zit” en een beetje onder haar kin kriebelen, tot zij weer tot rust gekomen was. We hebben een methode om te zien hoe hoog de stress is: als we na een korte zitpauze een koekje voorhouden en ze draait haar hoofd om, dan is ze nog in de stress. Pakt ze het aan om het gelijk weer uit te spugen, dan is de stress al minder, maar nog niet weg. Maar als ze het aanpakt en smakelijk naar binnen werkt, is dat voor ons het signaal dat de rust is weergekeerd.


Die angst voor geluiden was in het begin heel erg, maar uiteindelijk is zij toch al aan wat dingen gewend. We hebben gemerkt dat zij, als zij kan zien wat het geluid veroorzaakt, daar naar verloop van tijd minder bang voor wordt. Raakte zij een jaar geleden nog in paniek als iemand zijn vuilcontainer naar de aanbiedplaats reed, dan wordt het ding nu genegeerd. Of, als zij een balorige bui heeft, zelfs quasi aangevallen. Het enige dat wij daarvoor gedaan hebben is Raïsa laten zitten en laten kijken naar wat er gebeurt: gewacht tot die persoon met de container verdwenen was. Zo hebben we ook gestaan bij een cementmachine, bij de nieuwbouw van een school, bij de vuilniswagen die de afvalcontainers leegt, bij de A-12, bij het bladeren wegblazen met een motorblazer, bij een elektrische grasmachine, een hakselmachine in het park enz. enz.. Ze durft ook al mee door een winkelstraat als het nog rustig is. Maar denk nu niet dat zij nergens meer van schrikt, want bij de minst geringste vuurwerkknal is er paniek en rent ze weg als ze toevallig los loopt. En in Zoetermeer beginnen ze in oktober al te knallen…. Alleen vanaf begin oktober? Nee hoor, op Tweede Pinksterdag ’s morgens om 05.30 knalde het ook en laten wij toen net, los, buitenlopen……. Met de Kerst hebben wij eens een half uur wanhopig lopen zoeken voordat we haar gevonden hadden. Nu rende zij als de wiedeweerga naar huis en ik kwam haar weer tegen in de hal van de flat. In dat jaar in dat grote flatgebouw kijkt zij inmiddels niet meer op bij het geluid van betonboren, getimmer en dichtslaande deuren. Maar mensen die voor de lift wachten als wij er in, of er uit willen, blijven toch wel een beetje eng. Er is maar één situatie waarbij zij alles negeert: als ze mee mag met de auto. Dan doet ons Beardientje haar ogen dicht, gaat in volle vaart vooruit terwijl zij roept: “Opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats, we hebben ongelofelijke haast.” Niets kan haar dan stoppen. Op het strand of op hele ruime paden in het bos straalt het plezier ook van haar snuitje af en de dagelijkse middagwandeling redden we al niet meer in één à anderhalf uur zoals we hierboven nog schreven. Dat is inmiddels tussen de anderhalf en twee uur geworden.
Inmiddels staat zij op de wachtlijst voor behendigheid. Op wat zoekspelletjes na, speelt zij bijna helemaal niet thuis en je hond móet toch een leuke activiteit hebben die voor de broodnodige ontspanning zorgt. Wij hopen dat zij gauw aan de beurt is.
Dat zij haar draai nu helemaal gevonden heeft blijkt ook uit de plaatsen waar zij ligt. Was dat sinds haar komst vrijwel uitsluitend in de badkamer, nu moeten we haar zoeken: met als toppers op bed en als er gekookt wordt in de keuken….. Waarom op bed een topper is? Als zij voorheen in de slaapkamer op de grond lag en wij legden de dekbedden goed om naar bed te gaan, verdween zij als een haas. Nu kunnen wij de dekbedden opschudden terwijl zij er naast ligt, op het bed.
Het ene lost zich op en nieuwe taken dienen zich aan: Raïsa is als de dood voor de toeters voor het voetbal WK. Dat toeteren is leuk voor de toeteraars, maar wij kunnen weer aan de slag. En zo zal er altijd weer wat zijn. Met Oud- en Nieuw vluchten we weer voor het vuurwerk naar het Sauerland, we hebben bij ons laatste verblijf gelijk weer geboekt. Sommige dingen kun je beter ontvluchten, want de hoop om haar aan vuurwerk te laten wennen zou wel heel erg ijdel zijn geweest.
We hebben er nog steeds geen spijt van dat wij haar in ons midden hebben opgenomen. Integendeel zelfs, we zouden haar voor geen prijs willen missen. Want ieder stapje dat zij naar voren maakt, is ook een stapje dieper in ons hart.

 

 

——————————————————————————————————–