Raïsa 2 maanden bij ons

1. mei 2009

Voor ons was vrijdag 13 maart een geluksdag, toen kregen wij namelijk ons Beardie meisje Raïsa. Raïsa is een “herplaatser” en daar hebben wij bewust voor gekozen. Aangezien een hond bij ons af en toe een paar uurtjes alleen moet blijven, was een pup, met alle extra zorg, geen optie. Bovendien doe je iets “goeds” met een herplaatser: je kunt de stakker die om wat voor reden dan ook noodgedwongen moet verhuizen, nog een heel fijn leven geven.

Deze keuze is echter niet zonder risico’s: herplaatsers moeten niet voor niets weg, dus zij komen met een rugzak en wat er in zit is een verrassing. In ons geval was de beschikbare informatie over Raïsa minimaal (er was niet eens bekend wanneer zij voor het laatst loops was geweest), maar zij maakte een ontzettend lieve indruk, zag er schitterend uit en had een gangwerk om te zoenen. Haar loop leek wat op de gracieuze gang van een Afghaan en haar haren dwarrelden op de maat mee. Toen thuis de rugzak open ging, merkten wij dat zij heel goed gewend was aan vachtverzorging. De vorige eigenaren moeten daar veel tijd en moeite ingestoken hebben: Raïsa blijft rustig anderhalf uur op tafel liggen zodat je in alle rust aan de slag kan.

Voor het eerst mee naar het strand. Best eng hoor dat algenschuim...

Na de wandeling haar pootjes even schoonmaken of, op dit moment, controleren op “kruipers” (die gemene grashalmpjes) ondergaat zij gelaten. Zij luistert perfect, niet op school geleerd, maar gekopieerd van de andere honden waar zij mee samen woonde. Zij is inderdaad ontzettend lief, alhoewel zij, voor zover wij dat na drie maanden kunnen beoordelen, absoluut geen vrijdoos is. Wat ook uit de rugzak kwam is haar liefde voor autorijden, maar ook haar extreme angst voor geluiden en dat laatste is lastig. Spelende kinderen, een vuilniswagen, dichtslaande deur, getimmer bij de benedenburen: buiten wil zij vluchten, binnen schiet zij de berging in. Zij raakt zelfs in de stress als wij rustig in een onbekende omgeving buiten lopen.

Gelukkig kunnen wij haar in een nabijgelegen natuurgebied volop de gelegenheid geven om te ontspannen: twee keer per dag 1 a anderhalf uur loslopen, rennen en ravotten dat het een lieve lust is. Of we er spijt van hebben? Absoluut niet, we zouden haar voor geen prijs meer willen missen. We hopen wel dat de schrikkerigheid na verloop van tijd wat minder wordt, ze begint al heel langzaam aan wat geluiden te wennen. Misschien willen we wel te veel, te snel en zo’n verhuizing is toch een hele ingrijpende aangelegenheid.

 

 

——————————————————————————————————–