Raïsa 6 jaar bij ons…

22 maart 2015

Vorige week vrijdag was Raïsa precies 6 jaar bij ons, toevallig ook op vrijdag de 13e. Omdat we vijf jaar verder zijn dan het laatste stukje “Raïsa 15 maanden bij ons”, lijkt het ons leuk weer eens de balans op te maken. Wij schreven dat zij millimeter voor millimeter vooruit ging. Die trend heeft zich voortgezet tot ongeveer een half jaar geleden. Toen kreeg zij een terugval die nog steeds niet voorbij is. Een terugval met symptomen die in enkele gevallen nog erger zijn, dan toen zij bij ons kwam. Nu loopt zij weg als je een plastic zakje van de rol afscheurt, de koelkast opent, bestek uit de keukenla haalt, een keukenkastje iets te hard dicht doet, beneden een vuilniswagen de containers leegt, kortom, voor de meest gewone dagelijkse geluiden vlucht zij weer. Weliswaar niet in paniek, maar zij loopt toch weg, zelfs als zij in de keuken is en er mogelijk iets lekkers van het aanrecht op de grond zou kunnen vallen…

Een pit-stop in het Westerpark

Zij is ook weer een keer van schrik gevlucht in het Westerpark. Ze waren ergens konijnen aan het schieten en bij de eerste knal ging zij. Normaliter stopt zij dan een eind verderop en wacht tot we weer in zicht komen. Maar dit keer kwam er knal na knal. Dat was duidelijk teveel voor haar en weg was zij. Gelukkig loopt zij naar huis, maar dat geeft je ook gelijk doodsangsten, want daarvoor steekt zij een hele drukke weg over. Van een postbode die het niet vertrouwde dat zij alleen liep, hoorden wij dat de voetgangerslichten toevallig op groen stonden, toen Raïsa overstak. Zij liet zich niet door de postbode pakken, die bleef toen, heel lief, vlak achter haar aan lopen. Anderhalf uur na het weglopen was zij thuis. Wij hartstikke blij, maar dat kost wel tien jaar van je leven. Een paar weken later gebeurde het weer, maar toen was het een knal die Whoopy en ik niet eens geregistreerd hadden. Omdat ik van de vorige keer wist welke route zij ongeveer zou lopen, zijn Whoopy en ik op een strategisch punt gaan staan waar wij haar, ongeacht de route die ze zou nemen, zouden zien. Vlak vóór de drukke weg. En ja hoor, op een gegeven moment kwam zij achter een hoge haag de hoek om lopen. Iedereen blij.

Maar naast de terugval is er ook een hele positieve groei gaande: Raïsa vindt het nu lekker om aangehaald te worden. Zij is daar soms zo enthousiast over, dat zij, als zij je ziet, met haar staart begint te kwispelen en een beetje op haar rug gaat liggen, zo van aai me, aai me. Wanneer je naar haar mening te vroeg stopt, tikt ze je aan met haar pootje, ga door, ga door. Voor vrijwel iedere hondenbezitter is dit iets volkomen normaals, maar voor ons is dit een heel bijzondere ontwikkeling. Want als je haar voorheen wilde aanhalen, liep zij na dertig seconden weg. Ook hoort spelen na het eten nu tot haar vaste ritueel. Zodra het eten op is, begint zij luid te blaffen en rent naar haar speelmand. Dat er bij blaffen doet zij trouwens puur voor de lol, want het stopt zodra het speelkwartiertje is afgelopen. Tenzij er iemand buiten voor de deur staat, want dan laat zij dat ook heel duidelijk horen. Het is grappig om te zien hoe zij onderscheid maakt tussen bezoekers: bij de een blaft zij heel even en gaat dan ergens liggen, terwijl bij de ander zij steeds weer blijft grommelen.

Maak u geen zorgen, het was op een doodlopend weggetje...

Zij is idolaat van autorijden. Wat zou ze graag voorin zitten.                                          Maar dat mag niet. Nou ja, één keertje dan……..                                   Maak u geen zorgen, het was op een doodlopend weggetje.

Zij heeft een hele bijzondere band met haar baasje. Als die thuis is kan het vrouwtje doen wat zij wil, Raïsa kijkt eerst naar hem. Als het baasje alleen maar denkt aan weg gaan en absoluut nog niet de geringste aanleiding daartoe gegeven heeft, loopt zij al achter hem aan en laat hem niet meer uit het oog. Ze vindt het heerlijk om met hem mee te gaan en pakt hij dan ook nog de autosleutels, dan gaat zij helemáál uit haar dak.

Zes jaar is zij bij ons, eind mei wordt zij acht. We hebben al heel wat lief en leed met haar gedeeld. Ze is soms best wel een zorgenkindje, maar we hopen dat zij nog hééééél lang in ons midden mag blijven.